คนเรา ถ้าได้ลองผิดหวังกับเรื่องความรัก มามาก มาก
มันก็ทำให้รู้สึกปลง เบื่อ และตายด้านได้จริงๆ
ที่บอกว่ามาก นี่ไม่ใช่หลายคน อาจจะผิดหวังแค่คนสองคน ครั้งสองครั้ง
แต่เป็นครั้งที่ (รู้สึก) ว่าหนักหนาสาหัสชิ๊บ.หายในชีวิตประมาณนี้

อันที่จริง
มีคนถามมาว่าอะไรคือความรัก แน่ใจรึว่านี่คือความรัก
กุก็ไม่รู้ว่าความรัก มันมีมาตรฐานยังไง ถึงจะเรียกว่ารัก
แต่มันก็รู้สึกว่า สิ่งที่รู้สึกกับคนๆ นึง มันใช้คำว่า "รัก" ได้แค่นั้นพอ

อายุ 24 ปี
อายุขนาดนี้ บางคนกำลังมีความรัก บางคนกำลังจะแต่งงาน
บางคนแต่งงาน มีลูก มีสามีไปเรียบร้อยแล้ว

แต่อายุ 26 ปีของบางคน
กลับมีแต่ความถดถอยในเรื่องของความศรัทธาในเรื่องความรัก
ไม่มีความหวัง ไม่มีความฝัน ไม่นึกอยากจะทำอะไรดีๆ ให้ใคร
ไม่ได้กลัวที่จะผิดหวัง ไม่ได้กลัวที่จะต้องมานั่งเสียใจ
เพราะผ่านจุดนั้นมาจนไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้ว
แต่มันคือความรู้สึกเบื่อหน่าย ต่อต้าน ไม่แยแสกับสิ่งรอบข้าง
เหนื่อยหน่าย และเอือมกับความสัมพันธ์ที่ไม่จีรังยั่งยืน
นั่นก็เป็นผลมาจากการใช้ชีวิต ใช้หัวใจมาโชกโชน

สิ่งที่ทำได้ทุกวันนี้
"ก็คือใช้หัวใจเพื่อปกป้องและรักษาตัวเองให้เข้มแข็ง
ใช้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามความเป็นไปในชีวิตที่อยากจะไป
และใช้สมองเพื่อวิเคราะห์ว่าคนไหนควรคบได้ในขอบเขตแค่ไหน
คบในแง่ไหน และคบเพื่ออะไร"

สิ่งไหนได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้น สิ่งไหนที่เป็นไปไม่ได้ก็ไม่หวัง ไม่ดิ้นรน
ถ้าหวัง ถ้าดิ้นรน ก็จะทุกข์ร้อน ไม่มีความสุข

ถึงแม้ศรัทธาในเรื่องความรักจะน้อยลง
แต่ก็ไม่ได้มองความรักในแง่ร้ายไปเสียหมด
ก็คิดว่าวันข้างหน้าเราอาจจะเจอคนที่รัก คนที่ใช่ คนที่เกิดมาคู่กันจริงๆ
คนที่เราไม่เคยสร้างเวรกรรมไว้ต่อกันเมื่อชาติที่แล้ว เข้าสักวันหนึ่ง
แต่นั่น...ต้องไม่ใช่การได้มาโดยการอมทุกข์อมโศก

เมื่อไหร่ที่เริ่มสัมผัสได้ว่าเราจะเดือดร้อนเพราะความรัก
ฉันจะปิดประตูและหันหลังให้มันทันที!




ปลงและปล่อยวาง ไม่สร้างปัญหาให้ตัวเอง ::

แต่ก็ไม่แน่ในว่าสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้มันจะส่งผลให้ศีลธรรมในใจ
หมดไปด้วยรึเปล่าในซักวันหนึ่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่ความรักกับเซ็กส์...
มันคนละเรื่องกัน สำหรับฉัน